در صورت تداوم تنشهای نظامی و ژئوپلیتیکی در منطقه خاورمیانه و غرب آسیا ، صنعت نمایشگاهی وارد یک دوره «رشد نامتوازن» خواهد شد، یعنی برخی کشورها با افت شدید رویدادها مواجه میشوند و برخی دیگر سهم بیشتری از بازار را جذب خواهند کرد.
۱- کاهش ۱۵ تا ۳۰ درصدی تقاضای بینالمللی برای حضور در نمایشگاهها
بزرگترین تهدید برای صنعت نمایشگاهی، نه تخریب زیرساختها بلکه کاهش اعتماد شرکتهای خارجی است. تجربه بخش گردشگری و رویدادهای تجاری نشان میدهد که با افزایش ریسک امنیتی، شرکتها بودجه سفرهای تجاری را کاهش میدهند و تصمیمگیری برای حضور در نمایشگاهها را به تعویق میاندازند. پیشبینیها از افت محسوس سفرهای ورودی به خاورمیانه در صورت ادامه بحران حکایت دارد.
۲- انتقال مرکز ثقل نمایشگاهها به دبی، ریاض و دوحه
در سناریوی ادامه بحران، برگزارکنندگان بینالمللی به سمت مراکزی حرکت میکنند که از نظر امنیتی و لجستیکی باثباتتر تلقی میشوند. به همین دلیل احتمال افزایش سهم امارات، عربستان و قطر از بازار نمایشگاهی منطقه وجود دارد؛ هرچند آنها نیز از کاهش کلی تقاضا مصون نخواهند بود
۳- افزایش شدید هزینههای برگزاری
ادامه جنگ باعث رشد قیمت سوخت، بیمه حملونقل، بیمه رویدادها و هزینههای امنیتی خواهد شد. صنعت هواپیمایی نیز به دلیل افزایش هزینه سوخت و محدودیت مسیرهای پروازی تحت فشار قرار گرفته است، موضوعی که مستقیماً بر هزینه حضور غرفهداران و بازدیدکنندگان اثر میگذارد.
۴- رشد نمایشگاههای تخصصی به جای نمایشگاههای عمومی
در شرایط نااطمینانی، شرکتها ترجیح میدهند فقط در نمایشگاههایی شرکت کنند که بازگشت سرمایه مشخصی داشته باشند. بنابراین نمایشگاههای نفت، گاز، پتروشیمی، انرژی، امنیت سایبری، لجستیک و صنایع دفاعی احتمالاً رشد خواهند کرد، اما نمایشگاههای عمومی مصرفی و سبک زندگی با افت مواجه میشوند.
۵- آینده ایران در بازار نمایشگاهی منطقه
اگر تنشها طولانی شود، ایران احتمالاً با کاهش مشارکت شرکتهای خارجی مواجه خواهد شد؛ اما همزمان میتواند به سمت توسعه نمایشگاههای منطقهای با محوریت کشورهای آسیایی، اوراسیا، چین، روسیه و کشورهای همسایه حرکت کند. در این سناریو، نمایشگاههای B۲B (تجارت بین بنگاهی) اهمیت بیشتری از نمایشگاههای بینالمللی عمومی خواهند یافت.
۶- سناریوی ۲۰۲۷ – اگر بحران تا سال ۲۰۲۷ ادامه پیدا کند تعداد نمایشگاههای بینالمللی خاورمیانه کاهش مییابد، نمایشگاههای هیبریدی (حضوری + آنلاین) به استاندارد جدید تبدیل میشوند، سرمایهگذاری در مراکز نمایشگاهی جدید کندتر خواهد شد، شرکتهای جهانی حضور خود را روی چند شهر محدود متمرکز میکنند و صنعت MICE منطقه احتمالاً تا چند سال برای بازگشت به سطح پیش از بحران زمان نیاز خواهد داشت.
